17 januari 2017

Breken met perfectionisme

Een aantal jaren geleden heb ik een belangrijke les moeten leren. Ik verwachtte het steeds meer van de afgod Perfectionisme. Sluipenderwijs legde ik de lat steeds hoger voor mezelf en voor de mensen om me heen. Ik moest een goede moeder zijn, een uitstekende juf, een voortreffelijke vrouw, mijn huis moest te allen tijde schoon en netjes zijn en ik wilde ook graag gastvrij zijn en in dienst staan van het Evangelie. Maar ik wist ook heel goed dat perfect willen zijn niet gaat. Niemand is perfect, geen huishouden is perfect. Nooit! Maar toch viel ik voor de leugen van deze afgod. Ik wilde ernaar streven toch geen steek te laten vallen en uiteindelijk ging ik mijn zekerheden en mijn eigenwaarde halen uit het perfect willen zijn. Dat was fout. En ik kwam erachter toen ons gezin groeide.

Met elk kind dat er in ons gezin bij kwam, kwamen er meer zegeningen en vreugde, maar ook meer huishoudelijk werk, meer jezelf opzij zetten, meer je kwetsbaarheid laten zien en meer rommel in huis. Mijn perfectionisme kon ik niet volhouden, met elk kind dat ik kreeg brokkelde het perfectionisme steeds meer af, totdat ik het ging zien als zonde en het ook zo heb beleden aan God. En Hij is genadig en trouw! Door het opvoeden van mijn kinderen ben ik de meest belangrijke dingen in het leven zoveel meer gaan waarderen, maar heb ik ook moeten leren dienen, de minste zijn, jezelf keer op keer opofferen. Dat zijn belangrijke lessen om te leren. Ik ontmoet soms vrouwen die nog erg worstelen met perfectionisme en juist voor hen schrijf ik deze blog. Leer los te laten, leer je kwetsbaarheid maar te laten zien en laat het perfect willen zijn los, want anders heb je om je heen alleen maar verliezers, waarvan je zelf de grootste bent.


Iemand zei eens tegen me: "Weet je waar ik me altijd het meest op mijn gemak voel? Bij mensen die het even niet zo voor elkaar hebben, waar als je binnen komt er speelgoed op de grond ligt, waar een afwas staat en waar geleefd wordt, maar waar je toch welkom bent." En zo is het ook. Ik ben het steeds meer gaan zien. Laten we maar genade geven aan elkaar, elkaar helpen en bijstaan zonder veroordeling.

Ik las eens een blog van Ann Voskamp over dit onderwerp  en zoals bijna altijd raakte het me diep:
'Perfectionism is slow death by self. Perfectionism will kill your skill, your spark, your art, your soul.'
Perfectionisme is een langzame dood, het doodt namelijk je vaardigheden, je sprankeling, je creativiteit en je ziel. En ergens anders schreef ze: 'Perfectionisme maakt relaties stuk. Je hoge verwachtingen, ook aan anderen, nemen de plaats in van liefde, compassie en genade.' Ja, ze schrijft zelfs: 'Perfectionism is next to satanism'. Mijn eigen 'ik' wil op de troon zitten en de Enige Die het waard is om over mijn leven te regeren is Jezus Christus. Hij mag het voor het zeggen hebben in mijn leven. Door Perfectionisme op de troon te zetten droeg ik een last die ik helemaal niet hoef te dragen van mijn genadige God. Het gewicht van het perfect willen zijn was zwaar, de druk was te groot. Het is goed om een net en geordend huishouden te hebben, maar als je je eigenwaarde eraan ophangt gaat het hopeloos mis.

Alleen Jezus is perfect. Ik zal nooit perfect zijn, omdat volmaaktheid hier op aarde simpelweg niet bestaat. En alleen leven van genade, leven in gebrokenheid, leven in liefde en dankbaarheid geeft voldoening, vreugde en hoop. Ik brak, met Gods hulp en door Gods genade, met het perfect willen zijn en te willen voldoen aan de verwachtingen van anderen.

Alleen aan Jezus heb ik genoeg, alleen Zijn volmaaktheid heb ik nodig om Zijn kracht door mijn zwakheid heen te ervaren. Ik begon steeds meer met een leven van dankzegging, het tellen van de dagelijkse zegeningen, het fotograferen van mijn zegeningen en toen begonnen mijn ogen steeds meer open te gaan voor de dingen in het leven die écht belangrijk zijn.


In deze wereld komt er veel op je af en alles roept je toe om het perfecte en maakbare te creëren. Maar buig je maar voor God. Vraag of Hij de last van hoge verwachtingen en perfectie van je af wil nemen en vraag maar of Hij je wil wijzen hoe je dag aan dag mag wandelen met Hem. Geniet van je kinderen (als je die gegeven zijn), zet de deur van je huis maar open en laat Jezus centraal staan in alles wat je doet.

Dien jij de afgod Perfectie? Als het gaat om je kleding, je huis, je werk, je opvoeding, je huwelijk? Misschien durf je niet gastvrij te zijn, omdat je bang bent dat je het niet goed genoeg doet allemaal. Besef dan dat deze afgod je een hele zware last te dragen geeft, die meer en meer ondraaglijk wordt en je op een gegeven moment stort in de afgrond van wanhoop, gebrokenheid en eenzaamheid. Perfectionisme dooft je lach en vergroot je stress. Ook voor jou is er genade, vergeving en verandering mogelijk. Bij Christus zijn namelijk alle dingen mogelijk. Belijd je schuld aan Hem en geloof het Evangelie. Dan ontvang je vrijheid van gebondenheid, kracht in gebrokenheid en genade voor elke nieuwe dag. Leef je leven in dankbaarheid en geniet - volop! - van alle zegeningen groot en klein.


27 opmerkingen:

  1. Wat mooi geschreven! Het is denk ik een valkuil voor velen, vooral veel vrouwen. Dat is het bij mij ook lang geweest en het blijft een aandachtspunt. Dank je wel dat je mij er via deze blog weer even op attendeert! Groetjes, Annelies

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel voor je bemoedigende reactie, Annelies!

      Verwijderen
  2. Voor iedereen! Mensen zijn geneigd om zichzelf af te rekenen aan hun status, hun bezit, wat anderen van hen denken.
    Daar gaat het helemaal niet om.

    Welke schat is er voor jou in het hiernamaals weggelegd?

    Mattheus 6.
    met name vers 33


    Dank u.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Precies Jan, zoek eerst het Koninkrijk, elke dag weer!

      Verwijderen
  3. Wat een prachtig omschreven blog over perfectionisme! Veel herkenning!
    Bedankt voor het delen!

    Lieve-Groetjes,
    Verie

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een eerlijke blog! Mooi!

    Perfectionistme zit van nature helemaal niet in me. Ben eerder van de nonchalante kant en ik kan goed relativeren. Ook kan ik heel goed mijn gedachten ordenen. Ik ben geen vrouw met een spaghettibrein ;). Maar... mijn man is héél perfectionistisch en wil graag alles netjes gestructureerd hebben. Een beetje een omgedraaid man-vrouwpatroon dus in vergelijking met de meeste mensen. Het was behoorlijk zoeken om de juiste balans te vinden en elkaar tegemoet te komen. Ik moest netter worden, meer geordend en meer voorspelbaar. Mijn ' speelse natuur' moest ik beteugelen en hij moest zijn neiging tot netheid en voorspelbaarheid wat laten varen. Het gevolg? We zijn allebei wat naar het midden opgeschoven maar tjonge wat heb ik me vaak onzeker en onbekwaam gevoeld omdat ik, hoe ik ook mn best deed, niét aan zijn perfectionisme kon voldoen. Niet dat hij ronduit kritiek had hoor, maar goed was pas goed als het perfect was. Snap je m nog? Inderdaad de valkuil van het woordje 'te'. Inmiddels kan ik zeggen dat na heel wat huilbuien, gesprekken en gelukkig ook een hoop humor er een mooie middenweg is ontstaan. Maar we zijn dan ook wel ruim 10 jaar onderweg. Geven en nemen, daar draait het toch steeds weer om....

    Fijn dat je weer een berichtje geplaatst hebt, altijd leuk om van je te horen!

    Groetjes, Mieke

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Andersom kan het inderdaad ook zo zijn, Mieke en altijd lastig om aan de verwachtingen van een perfectionistisch persoon te moeten voldoen, omdat het nooit goed genoeg is. Wat is genade dan toch belangrijk!!

      Verwijderen
  5. Ha Marjolein,

    Wat een mooie blog en erg herkenbaar voor deze perfectionistische moeder ;-). Door Zijn genade heb ik gelukkig inmiddels al heel wat lessen geleerd die je omschrijft en mag ik groeien in 'het minder perfectionistisch worden', zoals ik het maar even noem ;-).

    Een poosje geleden had ik net de raampjes in onze woonkamerdeur schoongemaakt en de volgende dag waren ze al niet meer schoon en zag ik al weer de handjes van mijn zoontje erop. Maar ik gaf er helemaal niets om, want die handjes vertellen mij dat ik kinderen van de Heere heb gekregen en dat ik een opgewekte gezellige peuter heb ronddrentelen in huis...Die handjes op het raam zijn dan eigenlijk zo mooi ;-)!

    Bedankt voor je blog en fijn dat het toch nog lukt om (af en toe) een bericht te plaatsten! Ik lees het altijd graag ;-). Gods zegen voor jou en je gezin.

    Liefs Annemarie

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik lees jouw blog ook altijd graag Annemarie! ;) groetjes, Mieke

      Verwijderen
    2. Wat mooi wat je schrijft! Zo is het maar net, zegeningen tellen en genade geven in plaats van hoge verwachtingen hebben over ons huis. Dankjewel!!

      Verwijderen
  6. heel herkenbaar.eerst alles netjes en niets op aan te merken hebben,altijd bezig zijn met hoe goed je het wel niet kan want stel je eens voor als...
    nu leef ik anders het hoeft niet perfect te zijn.je hart naar jezus toe open houden en daar tijd voor vrij maken.andere mensen kunnen helpen door in gesprek te kunnen gaan dat is leven.perfect bestaat niet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Precies, meer worden als Maria en minder als Martha!

      Verwijderen
  7. Dankjewel voor deze blog Marjolein, het is eigenlijk zo bevrijdend om te ontdekken! Ik moet het ook afleren. Wat leggen we de lat soms hoog voor onszelf ten koste van de kinderen. Ik ga hierover bidden en nadenken.. lieve groet!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mooie reactie Lisanne! Denk dat we het ook steeds weer biddend bij God neer mogen-moeten leggen. Lieve groet terug!

      Verwijderen
  8. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Een blog vol genade en daar ben ik blij om! Zelf ben ik nog altijd gevoelig voor perfectionisme, ook al heb ik op dit gebied al veel geleerd. Het verraderlijke is dat het ook op plekken verstopt zit waar je het niet meteen herkent en het blijft dus een leerpunt voor me.
    Waar ik een paar jaar geleden meer moeite mee had dan nu, is het lezen van de 'perfecte blogs' van anderen. Nu kan ik dat loslaten, maar eerder haalde dat echt mijn zelfvertrouwen onderuit. Ik denk eerlijk gezegd dat jouw blog ook zo'n uitwerking kan hebben op jongere of wat meer onzekere vrouwen. Daarom ben ik blij met wat je nu schrijft over (je) perfectionisme. Ik denk dat we elkaar als vrouwen beter kunnen helpen door naast elkaar te gaan staan met onze zwakheden en onze sterke God, dan door te vertellen hoe goed we de dingen (willen/moeten) doen. Je blog wordt hier evenwichtiger van, heel mooi!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Marianne, Ja genade geven en ontvangen heb ik echt moeten leren. Maar ik maak er nooit een geheim van dat ik op mijn blog dingen schrijf waar ik zelf veel aan heb gehad, die ik zelf heb moeten leren of juist gelezen heb. Ik leef van genade, elk moment en dat probeer ik juist op mijn blog uit te dragen. Gods zegen in alles gewenst! Hartelijke groet, Marjolein

      Verwijderen
  10. Graag sluit ik me aan bij bovenstaande schrijfster. Ik heb regelmatig te kampen gehad bij het lezen van jouw blog met het idee dat je de lat heel erg hoog legt voor jezelf. En moest uitkijken of er kwamen gevoelens bij mij boven van: 'help, hieraan kan ik nooit voldoen'. Dus vind ik het fijn dat je ook deze kant van jezelf laat zien. Het maakt je blog meer realistisch en herkenbaar.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik schrijf regelmatig dat ik leef van genade en dat bij mij niets perfect gaat. Zoals ik schreef in bovenstaande reactie, is mijn blog vooral een verzameling van dingen die ik lees of heb gezien en wat ik door wil geven. Het zijn dingen die ik zelf ook nodig heb om aan te werken. Ook schrijf ik niet meer anoniem zoals in het begin, dus weet ik dat er een deel van de gemeente meekijkt en dan kun je alles ook niet openlijk delen, omdat je rekening moet houden met de privacy van je man en kinderen.

      Veel zegen in alles toegewenst, anoniem. Hartelijke groet!

      Verwijderen
  11. Inmiddels is het al een paar keer genoemd, maar toch ook nog mijn reactie��. Toen ik dit blogje las dacht ik: "O, dus jij hebt dit toch ook moeten leren." Ik voelde me vaak erg onbekwaam als ik je blogs las. Begrijp me goed, je blogs spoorden me ook juist aan. Maar deze blog brengt je wel veel dichterbij. Overigens heb je eerder eens geschreven over dat je moest wennen aan een groter gezin om voor te zorgen. Dat was ook zo'n moment. Dus vat het niet op alsof je alleen de mooie buitenkant zou laten zien..
    Wat jet perfectionisme betreft; bij onze derde heb ik ook geleerd om dit voor een groot deel los te laten. Het is heel bevrijdend. Bij onze oudste had ik achteraf veel meer moeten/kunnen genieten van hem, denk ik wel eens.
    Groetjes Gerda

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat een ongelooflijk mooi stukje & wat herkenbaar!
      Na de geboorte van ons 4 de kindje ben ik best behoorlijk ziek geweest, in die tijd heb ik alles letterlijk 'los' moeten laten...een heel proces van leren en vooral afleren!
      Nu met ons 5de kindje erbij is het dubbel genieten...alhoewel ik een 'rommeltje' in huis lastig blijf vinden!
      Die ene zin van ' als perfectionisme op de troon zit , je een zwaardere last hebt te dragen dan God je te dragen geeft vind ik zo waar èn mooi!
      Van harte Zijn zegen en hulp in alles toegewenst!

      Verwijderen
    2. Klopt Gerda, hoe meer kinderen hoe meer je alles los moet laten. Ook dat is een zegen! Hartelijke groet!

      Verwijderen
  12. En voor een luchtige noot, dit liedje dat hier in huis een grote hit is (alhoewel het gelukkig niet zó erg is ;))
    https://youtu.be/HDfx1L9uBpQ

    Leuk om met je kindjes naar te kijken. Humor en samen lachen is zo belangrijk! Groetjes, Mieke

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hihi, zeker een leuk liedje :)) Dankjewel voor het delen!

      Verwijderen
  13. Doordat ik periodes heb dat ik niet goed kan, leer ik dat perfect niet alles is. Dank je wel voor je blog

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Wauw, wat geweldig om te lezen dat je je perfectionisme bij de Heer hebt neergelegd en zelfs beleden als zonde. Ik sta momenteel nog aan het begin van het traject dat jij beschrijft. Ik weet overigens niet of ik echt perfectionistisch ben (volgens mijn man wel), maar ik houd wel van kwaliteit (misschien ben daarom ook wel cum laude afgestudeerd:). En ik geniet van een opgeruimd en geordend huis, een gezellig huis. Ook vind ik het enorm belangrijk om een goede moeder te zijn (daarom heb ik ook de keuze gemaakt om te stoppen met werken toen onze oudste geboren werd - ik had niet thuis en op mijn werk optimale kwaliteit kunnen leveren) en een relaxte vrouw te zijn die haar man opbouwt, ondersteunt en een gezellig en warm thuis voor hem creeert. En natuurlijk een kind van God die Hij kan inzetten in Zijn koninkrijk. Maar hoe intens graag ik het ook allemaal wil....het lukt mij onvoldoende. Wat dat betreft was het voor mij zo fijn geweest als ik alles perfect zou kunnen uitvoeren. Maar het kost mij zoveel tijd en energie. Eigenlijk te veel. Als ik s avonds rond 21.00 uur neerplof ben ik echt moe. Hoe doen anderen dat? Bij anderen ziet het er ook vaak netjes uit. Sommigen hebben tijd om de ramen te wassen en kaartjes te sturen. En volgens mij zijn de meesten om 19.30 uur gewoon klaar... Mijn dagen zijn vol met de basiszaken: opruimen, stofzuigen, de kinderen naar school brengen en verzorgen, dat ik aan vrijwel niets anders toekom. Op zaterdag laat ik alles altijd heerlijk de boel, maar ik zou me gewoon schamen als er dat onverwachts iemand binnenkomt die niet vaak komt (en dus niet weet dat het normaal niet zo'n zooi is). Kortom: Zoals je waarschijnlijk wel begrijpt....het is een uitdaging om de juiste balans te vinden en ik moet hier echt nog veel in leren. Liefs!

    BeantwoordenVerwijderen

Je reactie stel ik erg op prijs